DIABELSTWO W PUSZCZY BIAŁOWIESKIEJ

Przed rokiem władze powiatu Hajnówka wraz z władzami przygranicznych rejonów Białorusi, przy wydatnej pomocy ministra spraw zagranicznych Włodzimierza Cimoszewicza, utworzyły Euroregion Puszcza Białowieska. W skład tego Euroregionu weszły wszystkie gminy powiatu Hajnowskiego i sąsiadujące z nimi rejony Białorusi w granicach, których znajduje się Puszcza.

Plany i zamiary
Przedsięwzięciu temu przyświecał cel szlachetny. Zachowanie poprzez odpowiednią ochronę puszczańskiego charakteru najsłynniejszego lasu Europy, rozdzielonego sztucznie granicą państwową oraz dążenie w oparciu o ten zabytek pierwotnej przyrody – (jak zapisano w preambule statutu) do poprawy bytu ludzi po obu stronach granicy. Droga do tego celu wydawała się prosta:
- Ujednolicenie zasad ochrony Puszczy,
- Rozwój turystyki,
- Wymiana doświadczeń z zakresu gospodarki i kultury,
- Bliższe kontakty między ludźmi.
Liczono też zasadnie, że starania o zachowanie Puszczy jako wspólnego europejskiego dziedzictwa przyrodniczego zostaną wsparte przez unijne fundusze pomocowe, których jest niemało. Nie do końca chyba zdawano sobie sprawę, ze unijne środki będą możliwe do uzyskania tylko wtedy, jeśli będą służyć rzeczywistej, a nie udawanej ochronie. Jednym słowem, że nie można będzie ciąć i niszczyć Puszczy i brać jeszcze za to pieniądze. Szczególnego znaczenia w tym kontekście nabiera sprawa ujednolicenia zasad ochrony, gdyż w obu częściach tej samej Puszczy Białowieskiej obowiązuje różne reżimy ochronne. Cała część białoruska to park narodowy, polska to w 80 % las gospodarczy. Białorusini przez cały okres powojenny – do czasu utworzenia Euroregionu – wycinali tylko martwe drzewa. My zaś cieliśmy w tym czasie ile się tylko dało.

Zmowa sił nieczystych
Gospodarze Euroregionu intuicyjnie niejako wyczulili, ze jakieś nieczyste siły mogą chcieć te piękne plany pokrzyżować. Przekazali więc na wszelki wypadek patronat medialny czasopismu religijnemu, a mianowicie wychodzącemu w Białymstoku „Przeglądowi Prawosławnemu”. I nie pomyli się. Jak doniosły ostatnio dwa białostockie „Kuriery”, doświadczenia na terenie Euroregionu zaczęły wymieniać nie ludzie ale diabły i inne czarcie pomioty. Pierwszą sensacyjna wiadomość przekazał „Kurier Poranny” z 28 lutego br. w swoim cotygodniowym magazynie: oto jeden z puszczańskich nadleśniczych wykrył po polskiej stronie cztery leśne diabły, o swojsko brzmiących imionach!
Żeby je przepędzić ten pomysłowy człowiek sprowadził do Puszczy świętego Eustachego. Niby jako ekumenicznego patrona myśliwych, ale wiadomo o co chodzi ( nawet dziecko wie, że patronem myśliwych nie może być poganin, który został chrześcijaninem i świętym dopiero wtedy, kiedy przestał zabijać zwierzęta). Na niewiele to się zdało. Złe duchy rozpanoszyły się również po drugiej stronie granicy, gdzie przeniosły nasze złe doświadczenia w postępowaniu z Puszczą i gdzie za ich zapewne sprawą zaczęto dokonywać spustoszenia w drzewostanach puszczańskich na niebywałą tam dotąd skalę. Pisze o tym z kolei „Kurier Podlaski” z 6 marca br. we strząsającej publikacji pt. „Rzeź Parku”.

Talibowie z Kamieniuków
Tak mieszkańcy puszczańskich osad po stronie białoruskiej – jak podaje wspomniany „Kurier Podlaski” za jedną z gazet białoruskich – nazywają obcych, którzy przybyli wraz z nowym dyrektorem tamtejszego do parku narodowego, którego dyrekcja mieści się w Kamieniukach właśnie. Zakupiony w Niemczech (staraniem ów dyrektora) za półtora miliona dolarów wielki tartak niezbyt dobrze radził sobie z drewnem z drzew uschniętych. „Karmi” siego teraz drewnem z drzew żywych, wycinając kilkusetletnie pomniki przyrody i całe połacie starych drzewostanów. Rozwija się tam też jeszcze jakaś diabelska współpraca polsko-białoruska. „Jakby mało było jednego tartaku – pisze białoruska gazeta – niedawno postawiono drugi. Należy on do polsko-białoruskiej spółki „Biełar”. Tam właśnie zajeżdżają samochody z najcenniejszymi drzewami, ze słynną, czerwoną białowieską sosną. Nikt nie wie po jakich cenach trafiają tam białowieskie sosny. Nikt nie wie na czyj rachunek”......... I cytuje dalej – „w błyskawicznym tempie traci blask świątynia przyrody, obiekt dumy Białorusi i Światowego Dziedzictwa Ludzkości”.
Jeśli można uznać informację z „Kuriera Porannego” za śmieszną, to powyższa informacja z „Kuriera Podlaskiego” jest wiadomość straszną.

Czarci chichot
Brzmi to jak jakiś nieprawdopodobny paradoks, ale wspólne doświadczenia i współpraca, która miała być podstawą wzmożonej ochrony Puszczy Białowieskiej jako całości, służy teraz przyśpieszonemu jej unicestwianiu.
Nie dostrzega tego utworzony w ramach Euroregionu zespół wykorzystujący pieniądze przekazywane już przez europejskie fundusze w dobrej wierze, że służyć będą ochronie Puszczy.
Oprócz płaczącej duszy Puszczy wygnanej z próchniejącego pnia, utrwalonej przez Simonę Kossak w „Sadze Puszczy Białowieskiej”, w trzebionych ostępach po obu stronach granicy słychać teraz również czarci chichot.
Niezwykle aktualne pozostaje w dalszym ciągu pytanie, kiedy wreszcie jakiś egzorcysta odpędzi od Puszczy Białowieskiej wszystkie złe duchy i kiedyż Puszcza białowieska będzie prawdziwą świątynią przyrody, a nie fabryką surowca na deski.

Ministrowi Cimoszewiczowi to się niestety nie udało.

Bolesław Bielicki